Bilemedim Ben Onuuu..

Bir yazı buldum bugün köşelere bir yerlere atılmış bir defterin arasında. Ben yazmışım belli ki, ama ne zaman yazdığımı, kime yazdığımı, nerede yazdığımı hiç mi hiç hatırlamıyorum. Çok düşündüm, dedim ulan sana bu yazıyı yazdıran adamı nasıl unutursun yazıklar olsun, gerçekten baya sağlam ayran gönüllüymüşüm. Neyse, kişi-zaman-mekan bunalımları dışında düşünürsek baya hoşuma gitti yazı. Paylaşmak istedim.

Bugün O'nu gördüm. Biraz sohbet ettik, mutluluk vericiydi, o kadar istedim ki o an O'na ait olmayı, gelip elimden tutmasını, beni bekliyor olmasını.

Belki birgün bunlar da olur. Bir akşam soğuk bir sınav çıkışında beni o bankta bekliyor olur ve ben çıkınca elele huzurlu bir yürüyüşe çıkarız. Güleriz, konuşuruz, paylaşırız, dertleşiriz, dinleriz... ve sonra beni arabama bırakır, ertesi gün görüşeceğimizi bilerek huzurlu ve tanıdık bir öpücükle ayrılırım O'ndan. Eve geldiğimde beni merak edip aramış olduğunu görürüm, ararım. On, onbeş dakika konuşuruz, sonra kapatırız. O işiyle ilgilenir, ben işimle. Yatmadan önce biraz mesajlaşır, sonra dünyanın en huzurlu uykusuna dalarız, rüyalarda buluşmak üzere...

Belki birgün bunlar da olur...

diye bitiyor. Hayır, hafızam beni baya korkutuyor genel yargım bu. Bu kadarı da unutulmaz ama yuhh bee!