Wild is the Wind

Hani bazı şarkılar olur. Bir süre o kadar çok dinlersin ki, ilerde ne zaman tesadüfen o şarkı çalmaya başlasa o dönem gelir aklına. Alır götürür seni. Tam geçmişteki o anlarda hissettiklerini hissedersin, hatta şarkıyı dinlerken gördüğün görüntüler bile gelir gözünün önüne. Benim gözümün önüne de geliyor...

Benim yatağım ve habitatım ( odam demiyorum çünkü penceresiz çatı katımızda tek oda banyoydu, 1 artı 1 bile diyemezsin) evimizin miniminnacık buzlu penceresinin tam altındaydı. (evet pencere diyebileceğimiz bir oluşum vardı; fakat "pencere"kelimesinin iki özelliği olan "hava alma aracı" ve "güneş geçirmeye yarayan açıklık" anlamlarına tekabül etmeyen bir oluşumdu)

Benim gözümün önüne gelen görüntü ve etrafımdaki ortam şu. Esra uyumuş. Ben de kulağımda kulaklık tepemdeki pencerevari oluşuma gözlerimi dikmişim, doğal olarak yağmur damlacıkları düşüyor, müziğin arkasından tıkır tıkır seslerini duyuyorum, yavaşça aşağı doğru akışını seyrediyorum, ne düşündüğüm ise muamma.

Sonra uyuyorum. Belli belirsiz bir uyuma ama. Rüyamda söyleyemediklerimi, dilimin varmadıklarını söylüyor, kendimi avutuyorum. Sonra yine belli belirsiz bir uyanma. Şarkı devam ediyor... Acaba kaç kere çaldı ben içimdekileri söylerken. Bilmiyorum. Esra uyuyor. Bu sefer pencereye nispeten açık mavi bir renk vurmuş. Galiba güneşin damlaları akıyor artık pencereden. Ben söyleyemediklerimi, soramadıklarımı rüyalarla avutmuş olmanın haksız rahatlığını yaşarken, şarkı hala devam ediyor...

İşte böyle... Aradan hatrı sayılır bir süre geçmesine rağmen birden çalmaya başlayan bu şarkının beni aynen o ana götürmesi ilginç.. Biraz da korkutucu. Bazı hisler, durumlar unutulmuyormuş hakkaten. Unutulan bir şeyi, bir iki nota, üç dakikada aynı yoğunlukta yaşatabilir mi? Sanmam...